We moeten 100.000 woningen per jaar bouwen, zo roepen we al de nodige jaren tegen elkaar. Het klinkt prachtig en ambitieus, maar waar komt dat getal eigenlijk vandaan? Welke modellen en veronderstellingen liggen eraan ten grondslag? En zijn al die nieuwe woningen eigenlijk wel nodig? We wonen immers bijzonder ruim in ons dichtbevolkte landje. Gemiddeld hebben we maar liefst 53 m² woonruimte per persoon, terwijl het Europese gemiddelde op 43 m² ligt. Als we de beschikbare woonruimte beter verdelen, zijn die 100.000 nieuwe woningen wellicht helemaal niet nodig?
En als we die woningen dan toch gaan bouwen: bouwen we dan ook de juiste woningen? Op de meest geschikte locaties, rekening houdend met water, bodem en klimaat? Voor wie en in welke prijsklasse? Van welk formaat? En met welke kwaliteit? Of zijn we straks vooral trots op het feit dat er heel veel woningen staan, terwijl niemand er echt gelukkig van wordt?
Is massaal, snel en efficiënt bouwen inderdaad de oplossing? Of ontdekken we over twintig jaar dat we in hoog tempo heel veel middelmatige woningen hebben geproduceerd? En houden we daarbij wel voldoende rekening met het ontwerp van woning en woonomgeving én met de maatschappelijke dynamiek die gepaard gaat met veranderende woonwensen? Ofwel: de rechttoe-rechtaan kwantitatieve ambitie van 100.000 woningen per jaar lijkt overzichtelijk en buiten discussie te staan, maar er zijn heel veel kanttekeningen bij te plaatsen. En dat is precies de bedoeling van dit dossier op De Volkshuisvester.